من نمی خواهم یک وبلاگ عاشقانه داشته باشم. این وبلاگ به هیچ عنوان عاشقانه نیست.دل نوشته هایی است تقدیم به کسی که هیچ گاه این نوشته ها را نخواهد خواند.کسی که به اجبار دور از پدر و مادر پیرش است در سرزمینی دیگر.کسی که می داند مادرش بیمار است و نمی تواند کاری کند.کسی که می داند پدرش آروم آروم دچار فراموشی می شود ولی باز هم نمی تواند در کنارشان باشد. این نوشته ها تقدیم به او... اما می دانم که هرگز نخواهد دید...
